Résidu de la Culture

Het Réseau du Fond is het verst weg en het is daarom dat het ook het laatste stuk is waar we gaan topograferen.
Dat deden we deels het afgelopen weekend van 16/17 februari. Dat stuk grot had bij ons al een negatieve reputatie opgebouwd omdat we er twee keer eerder begonnen, maar de instrumenten het begaven. Daarom kreeg het kruispunt tussen de Gruyère, grote put en de metro bij ons de bijnaam de Bermudadriehoek. Het is in dat stuk grot ook altijd lekker vies. Is het geen modder dan is het wel plastic of plastic, of plastic, soms iets van blik of stof, maar meestal toch van plastic. Zelfs de stalactieten zijn hier soms van plastic.

culturele stalactieten

Het Résidu de la Culture zou een mooie alternatieve naam zijn voor het Réseau du Fond. Gelukkig is er ook een deel van de gangen schoongespoeld door de jaarlijkse overstromingen. Maar om er te komen moet je toch ook wel af en toe kruipen door iets dat zacht is en stinkt of met een beetje geluk volg je een ingespoelde draad van Ariadne. Om het nog gekker te maken liep er onderweg nog een muis over Lizette's voeten. Geen vleermuis zonder vleugels, maar een echte bosmuis. Hm, interessant. Uiteindelijk wordt de inspanning voor de aanhouder beloond. Boven in de Gruyère II vind je zowel lelijke graffiti als mooie afzettingen. Bewijs dat zelfs nono's erin slagen om zover in de grot door te dringen. Gelukkig zijn ze met hun poten van de mooie dingen afgebleven, dat dan weer wel.
Het is daarboven in die gatenkaas trouwens lekker instabiel van een Ikea-achtige allure.

mooi

heel mooi

ook heel mooi

nog meer mooi

boven in de gatenkaas

Lisette met de niet zo mooie graffiti

dreamteam mudbloods

Ikea-achtig plafond

Uiteindelijk weten we zelfs de Superfond te lokaliseren, dat is het stukje tussen de blokken door dat ontdekt is door SC Cascade (zie hun blog van 15 maart 2011) en dat nog ontbrak op de topo van Marc (SCF 1992).
Cascade heeft het toen in kaart gebracht en nadat we de afmetingen gecontroleerd hebben, laten we dat maar zo. Ze hebben daarmee een eervolle vermelding op onze topo verdiend!

cartes Vandermaelen 1850

De tot nu toe oudste referentie aan de naam van de grot vond ik terug op de 'Cartes Vandermaelen' uit 1850. Ik was erop gekomen door een tip van Marc en Geert over een site over de geschiedenis van Rochefort:

http://www.eix.be/rochefort/plans/grottes/grottes.htm

Maar de site is uitgebreider dan op het eerste gezicht lijkt en er bijvoorbeeld een pagina met links naar allerlei oude kaarten waar Rochefort op staat.

En zo kwam ik op Vandermaelen

Philippe Vandermaelen (1791-1869) est un éminent géographe et cartographe, célèbre pour avoir conçu un Atlas universel qui fait autorité, et pour avoir fondé l'Établissement Géographique de Bruxelles à Molenbeek-Saint-Jean. Philippe Vandermaelen établit de nombreuses cartes de haut niveau scientifique, à des échelles basées sur le système métrique récemment introduit en Belgique. (bron:     https://fr.wikipedia.org/wiki/Philippe_Vandermaelen).

Maar het mooiste is dat zijn kaarten allemaal digitaal te raadplegen zijn en je tot op schaal in kan zoemen op detail.

Carte géoréférencée de Vander Maelen sur l'application WebGis de la Région Wallonne

Onze grot heet hier al Trou du Neuf Moulin. Dus als er nog mensen rondlopen die beweren dat de grot genoemd werd naar ene meneer Molin, dan moet ie maar eens met beter bewijs komen.

passage du roulement à billes

Hier is Jos te zien terwijl hij door het grindsifon kruipt. Normaal is het een statisch sifon, maar na een overstroming van de grot - iets dat jaarlijks plaats vindt - wordt het grind allemaal één kant opgestuwd, waardoor het dikke pret is om erdoorheen te kruipen.

Nadat enkele tientallen keren de sifon gepasseerd wordt stabiliseert het zich weer.

wormvormig aanhangsel

Tot ons groot genoegen heeft de grot weer een crue voor de kiezen gekregen. 31 dec 2012 traden zowel de Lomme als de Lesse buiten hun oevers. Het mooie daarvan is dat de grot versierd wordt met zwerfvuil uit de hele bovenloop van de Lomme. Misschien een goed idee om kraaien te vangen en die met een hoofdlamp uit te rusten.
Maar zonder dollen, een voordeel van iedere crue is dat het grind in de grindsifon allemaal omhooggestuwd wordt. Hierdoor kijk je omhoog tegen een grindhelling aan, tenminste als je vanuit de hoofdingang komt en door het sifon wilt gaan. Dat geeft een heel dynamisch effect: je ligt te spartelen omdat je niks voor je voeten hebt om tegen af te zetten. Het grind kun je echter makkelijk onder je kwijt zodat je je er toch letterlijk doorheen kunt wurmen.

illustratie Jan Gabriëls uit Pierk 9, 1983

Dit weekend hadden we drie dingen voor ogen. De schoorstenen in de Metro afmaken en het dak van de grote put eens van dichtbij bekijken. En als laatste op zoek naar het 'wormvormig aanhangsel' op de kaart van Fontaine (zie blog 6 december 2012).

Erik en Lisette hebben op vrijdag de koorden van de vorige maand verwijderd en en passant de laatste der schoorstenen uitgeklommen. Ook deze cheminée bleek zoals gebruikelijk op dit niveau, extreem modderig en na enkele meters stijgen dicht te lopen.

Eekhoorn Erik bereidt zich voor op het uithangen van een traverse

Op zaterdag was het topodienst voor Jos en Lisette en eekhoorntjesdienst voor Erik en Marcel.
Aan de westkant van de Salle Supérieure gaat een chéminee omhoog die uitkomt in het dak van de Grande Diaclase. Na een korte traverse konden we constateren dat er hier niet veel te winnen valt.

Daarna op zoek naar het Réseau de La Coulée  dat hoewel in '68 ontdekt voor het eerste vemeld werd door J.P. Fontaine in 1970:

Nu we weten waar we moeten zoeken kost het niet veel moeite de gangen te vinden. Het zijn slechts enkele korte nauwe gangetjes, maar met wel een paar mooie witte decoraties.

réseau de La Coulée, zie karabiner midden-rechts voor de verhouding

Diverse clubs hebben hier hun sporen nagelaten; creatief met klei.

happy new caves

We wensen iedereen veel gelukkige nieuwe grotontwikkeling. Onze noeste arbeid van het afgelopen jaar mag dan wel niet veel grot opgeleverd hebben, we hebben wel de nodige topometers gemaakt en veel leuke historische artikelen opgeduikeld. 

Eén zo'n leuke vondst is een foto genomen in een van de schoorstenen van de Metro, in een réseau waar zelden iemand komt. De foto is gepubliceerd in het tijdschrift "Le Patriote" in een artikel over de redding van 1970.

Heel veel is er niet veranderd sinds 1970, behalve een dikke laag modder op de wanden die de klim niet 'evident' maakt.

In een ander tijdschrift een foto in dezelfde diaklaas, maar dan van boven naar beneden kijkend. Het komt uit 'Le Soir Illustrée' van 19 fevrier 1970. Het gaat om de foto linksboven.